Revista KUVENDI

Eliana Alien

( El’Po )

SI TE DUA DHE PSE TE DUA

(Duke lexuar Odin Modvalsen)

Oh, sa dashuri i kam shtuar dashurise

Per te te dashur sa po te dua tani

djall i mire

Diagnoza  e çmendurise tende

eshte denimi qe meritoj

e verteta ime qe te denon, qe te denoj

Me dashuri

Ja marr hakun paditesit tend, piedestal

i sotem,  i kohes qe po i shkon

I ka minutat e numeruara ndeshkimi yt

dhe idiotesia ime, kur beja sikur s’te njihja

Ti “ishe tek ai vendi atje poshte dhe kishe nje emer”

“Tashti je ketu dhe ke nje tjeter”

“…Ndofta atje nuk kishe asnje emer, pasi te kishin thirrur

Dhe tashti je”

Je dashuria me te cilen po te dua

Dhimbja me te cilen po te kerkoj

Doren e djathte, doren qe shkroj

“C’ka ketu per te qeshur”

“Ne mars” ku ke mbetur

Ne toke ku me ke lene, te paafte

per te nxene nga marrezia jote

Ti e di

Sa dashuri s’te kam dhene

Sa dhimbje po te jap   

Sa nete i kam borxh sakrifices tende

Qe s’do me ringjall, ne kete jete

As jeten e perjetshme s’do ma jape

Veç faj, kam faj, per denimin tend

Oh, sa po te dua tani

Qe jam me vonese ne kerkim

te hijes tende qe me paraprin dhe me ndjek

per t’me mbojtur nga vetja

TEK PRES NJE MENDIM …

S'kam humbur teresisht ne m'ke kerkuar

me mendim

Ne korridoret e spitalit ku beja para -mbrapa

majtas - djathtas e anasjelltas,

me tundonte impulsi te bertisja me te madhe

te gjithe emrat,  qe me merrnin peng kujtesen

Ne spital s'je kurre vetem. As brenda vetmise tende

Heshtja e zhurmshme sinkronizon oraret e pritjes

e minutat e ikjes me kurriz

Do zoti s'vijne t'me takojne, as sot

vizitat e vizitoreve te njerezishem

Injeksjonet po me flene ne gjak

si mikrobe moderne qe me vrasin pa dashje,

rezistenzen

Antitrupat shkrihen ne qelizat agonike

e fuqia ime rritet tek fikem,  ne krevatin

me çarçafe te dizinfektuar

E paskam zemren e forte si mali ku ngriti shtepi

stergjyshi im

para dhe pas plumbave te luftes

dhe pas luftes qe s’qe e paqte

Ai rroj

me mallkim ne gryke te fytit

e dashurine per mua qe s'me njohu

poshte grykes

ku s'deperton as dimri as rreziku 

                           ***

Nje goje e madhe ne nje koke te vogel

dhe nje veshtrim i qete ne syte e trembur,

te kuruesit me liçense;

betuar para urdhrit, se di t'me kuroje

me pyet, se ku me  dhemb me shume

                           ***

Nese ti me ke prekur dhimbjen, me mendim

jam sheruar plotesish, pa dijenine e mjekut

Me dhemb vetem malli me te cilin

i flas delireve tona, ne oret e hershme e ne oret e vona

Siç mban mend:

Bashke kemi dashuruar nje liste dashnoresh

te vdekur ne shekuj e ne shekuj te rilindur

kemi dashuruar dheun e shiun

qe shuan pluhurin ne rruget nga kemi ardhur

ne takim tone dykontinetal

…dhe ate pasditen kur donim te qanim me te madhe

pa kokerr loti ne sy

e zgjodhem te degjonim dimrin e Vivaldit

E ajo, vajza dhe dashuria jote

mikja dhe forca,  kafeja e lodhjes

tha me ton te vendosur:

"Une preferoj dimrin"

Ti shtove ne lotin e thare qe kishte ze te gezuar

“PO.

Degjojme dimrin e Vivaldit, qe duket sikur mbaron

aty nga fundi, pak para fundit  rifillon furtuna “

Ne heqim kapotat e shallet qe bleme a qe na falen

Edhe lekuren e sakrifikuar te  kafsheve, e heqim

dhe dalim, ne kerkim te ndonje luleje shtatanike

Debora e fundit kthehet mbrapsht

ne nje rreze drite potente, shkarkon

mbi ne dhe mbi lulen e ngrire

gripin e madh te fundjetes se sivjetshme 

***

Semundja ime me eshte bere mike

Si ikonat e shenjtereve neper muret e qytetit

dhe brenda kishave te panumerta,

te cilave ju flas, ngaqe s'dine t'me flasin

dhe ju rrefehem, ngaqe s'kane emer

Ne bindjen time:

para zotit jemi te gjithe nje (Adam dhe Eve)

ose Eve dhe Adam, meqe ne kohet moderne

seksi i bute ka veshur pantallona me zinxhir

 mu aty para.

Sikur forca te buronte nga aty

Sikur e drejta te ishte nje prerje stofe unisex

Do me dhembte me pak semundja ime

po te mbulohesha mire me rroba te verteta

Nese ti do me ngrohje ne rezistencen e skuqur

te mendimit,

qe ndjej t'me vije rreth e rrotull

si nje shpirt mbetur peng, ne diagnozat

e semundjeve te pasherueshme

te repartit mjekesor ku jam e perkohshem

QE NGA AJO DITE

Qe nga ajo dite

muret marrin fryme

me mushkerite tona

Qe nga ajo dite,

ne kerkojme...

 njeri-tjetrin.

TE DIELAVE

Te dielave,

bashkeqytetaret dalin shesheve

ne shoqerine e kafsheve te blera pas hekurash,

per shoqeri

Te dielave

Njeriu i zi pjek geshtenja

per njeriun e bardhe, te cilit s’ja njeh emrin

dhe therret “capo”

Te dielave

Nevojtaret  shenderrojne  detin

ne nevojtore dhe ankohen ne anketat shoqerore

per rrezet ultravjollce

Te dielave

Prifti perze mekatet

nga shtepia e nje zoti, te cilit i sherben

 me dashuri te frikesuar

Te dielave

Avionet nisen pa udhetar

drejt shtepise time, ndersa une nisem pa avion

drejt vetperjashtimit te masave

Te dielave

“Oskar Ëilde” u shkruan

alieneve te mij, qe me mesojne ta lexoj

e ta mbroj nga disa “Ju”

       MIRDITA MIRDITES

Nje dite do ju njoh me Mirditen, nje dite te gjate

do i bini kryq e terthor me syte e mij

ate dite do ju jap veshet, te degjoni ofshamen e pasionit  e grave te thinjura

(tersisht te modes )

e rrjedhen e ujit ku kane bere dashuri tinez, dashnoret

e shekujve qe lame (si te vjeter)

Ne ate dite, do kuptojme se jemi plakur

dhe ulkonja Mirdite, qe ha mjalte e pi uji  krojesh

do qesh me te madhe, duke lexuar fletet e bardha

qe shkroj, ne nje nje kohe te vetme

per te gjitha kohet (na i fshehu)

sa te mesonim te lexonim.

Kur te di te lexoj

do vije gjyshi im nga bota pertej

 t'me puthe mekatet

I nisa ne fillim jeten (kopjova) grate qe duheshin shkurreve

me dashnore te padukshem.

                        ***

Kur ika nga Mirdita, kishin liruar token

ja mbathja se me donin fort, burra e gra

me therisnin ne emrin e  gjyshes,

e kishin dashur

                       ***

Ikja me kepucet ne krah, me kembet ne balte

me syte ne qiell,  ne nje enderr te rreme

Kisha lexuar se ne qytete grate vishnin minifunde

e pinin cigare me filter, ne kafene

                                 ***

Ikja drejt atyre vendeve te ngohta, te zbuloja mishin

Ti jepja forme ekstravagante prezences,

te degjoja zerin e meshkujve t'me thrrisnin kofshet…

Kur arrita ne qytet, me ofruan nje leng fruash

te skaduar

Si ngjante  qumeshtit te  lopes se nanes se vjeter

dhe as rakise se rushit

Vendi si ngjante vendit, njeriu i ngjante njeriut

Te gjithe njerezit njelloj, te njejtat faje, te njejtat fate

Nje model flokesh, nje prerje kostumi

Nje genjeshter, nje enderr te perbashket

Zot sa me munguan kafshet,

Zot sa e desha Mirditen

ÇIMENTIMI

Qyteti ngrihet mbi kufomen  e luleve

te ish parkut “Liria “

Ne katin e fundit te nje gradacele

akacet, vjellin klastrofobine

Qyteti, eshte  akoma ne faze ndertimi

NJERIU IM

Njeriu im ka lindur ne oren 09:00

Fati i tij ka lindur ne oren 08:00

Vdekja e kercenon ne oren 10:00

Njeriu im eshte fjala e fillimit

Fillimi i buzeqeshjes se plakur

ne nje grusht lotesh te semure

Njeriu im eshte zoom-i i nje qelize

Qeliza e nje rruge qe  largon shtepite

me  trenet qe nisen

Njeriu im eshte zemra ne shishe

Shishja mazokiste  ne lume

Lumi ne venat e tij, merr ngjyren e rezistences

Njeriu im eshte rebelimi i nje ndjenje idiote

Idioti eshte femija qe lindi gjeniu

per riperteritje rrace

Njeriu im eshte e kuqje e thelle

Alarmi i zgjimit ne riprodhim e siper

Forca e gravitetit te nje mekati jetim

Njeriu im eshte  krijuesi i endrres

Endrra  pllenohet ne fshehtesi

Nga dora e tij, nga gjakui tij

Njeriu im eshte gota gjysme gjak, gjysme uje

Zgjimi i trurit te vogel

Troku  i kalit brenda gotes

Njeriu im eshte prehri ku pushon lodhja

Djerset e nje mendimi shtatanik

Ndjellja e oreksit ne diten e greves

Njeriu im eshte shpirti i shtate i maces, ne delir

Dekapitullimi i fjale se se lire

ne portafolin  plot, ne portafolin bosh.

Njeriu im ka lindur ne oren 09:00

Fati i tij ka lindur ne oren 08:00

Vdekja e kercenon ne oren 10:00

Pjeter Jaku

Diktatori

Monark me fytyrë të patinuar,

Me pabesi shpellash,

Monstër ogurzezë për  vendin e tij.

Pa miq, pa shokë, pa ndjenjë.

Metamrofozë e keqe

e një ndryshimi të madh,

amplitudë e ndrydhur

e një koke gjeometrike,

që do u shërbente

vetëm vitheve!

Simbiozë e së keqes molekulare,

Që se deshi diellin, duke

Pohuar dritë.  

Liri e fjalë me peshë

I rendonin kokës së tij djallëzore,

Mbushur me perandor bizantin,

Kur mikun, vëllaun dhe emblemat

I dërgonte në gijotinë.

Ashtu erdhi, galopthi,

Me pabesi makbethiane,

Me termete  të gjunjëzuar,

Me një urrejtje fotosintetizuese,

Të trekendshit biologjik të pamenduar,

Erdhe në jetën tonë,

Në vendin tim të bekuar,

Si një shkatrrimtar i çliruar!

Ku të ankoheshe me këtë ardhje

Të pathirrur,

Hipur mbi fronin monarkik,

Në një karrige, që më kot

U ankohej dyerve,

Me levizje horizontale,

Prej peshës së djallëzive?!

Diktatura e mureve u fut kudo,

Brenda njeriut të mjeruar me pasigurinë

E mbjatjes së  peshës së  tij ,

Që dukej kudo, në parullat e vëna

Në  shpatullat tona, në varret tona,

Në urat e mbetura, për një hakmarrje

Misterioze, të mbajtjes së njeriut

Në frikën e larjeve të mëkateve

Diktatoriale.

Zbriti nga  malet  me mendjen e vjedhur,

Viktimave të mençme t’u tregonte

Skëterren e  ferrit, i mbështetur në injorancën

E përçudnimit të burrave me burrni të njëkolorshme,

Për t’i futur në duar të kasapëve, si në baladat

E kohëve pa numër, pa vite pa kokë.

Shpata e fjalës së tij, të ishte shpata e turpit

Të një kombi, që e duronte mbi krye!

Kuj t’i ankohej At Zefi, që varej nën pjeshkë,

Kokëposhtë me  dridhje të qelizave  burrnore,

Deri në durimin cezarian nga mjeshtra të tortures,

Që më vonë do torturonin veten.

Të gjithë janë njëlloj të vdekshëm,

Do thontë At Zefi ynë,

Diktaturat kanë një fund në këtë dhe,

N’se ne do kemi durim!

Vendimet e bërrylave e shtynë diktaturën,

Të haj vetën si kanceri, t’u brej kockën

E ti çoj një nga një në skëterrat e ferrit,

Vëtëm pse i bënë fresk diktatorit.

U rrit diktatura në prapaskenat e mizorisë së ëndrrave

Makabre dhe projekteve të merimangës së zezë,

Ushqyer me helmin e  fallsitetit

Deri në vdekjen e shpresës.

Diktatori nuk vdiq, atë e mbyti cofja tëper vonë.

E bëri të zvarritej si qen, t’i shihte si shkojnë

Bëmat e tij, më shumë se në tragjeditë mesjetare

Të djeg’jeve dhe përdhosjes së varreve,

Duke  i lënë të vdekshmit e mbetshëm,

Kockave te tij

T'u bëjnë spostime  vertikale!

Sigurisht, e dinte se i përsekutuari Luigj, që

Gjithë jetën ëndërroi një sharabajkë,

Do t’i kthente shpinën, pas urdhërit që kish ta priste,

Në vendin e vdekjes së Skëndërbeut,

Pak vite para se shpirti t’i shkonte në djall!

E dinte se s'e kishte Panteonin në  mosqënie.

Në ozon u kthye për fëmijët e tij, për të dashurit,

Nëse kishte diken të tillë, që  përpiqen t’i ngrenë

Përmendoren e turpit me mjaullima zvarranikësh,

Të një profanie hipnotizuese, të një monoteizmi banal

Në besimin e një orakulli pa sy, pa veshë,

Në vetëm një ideal!

Patric liliput në kohët moderne,

Një kujtim i panevojshëm i Romës së vjetër.

Nopran i vrugullt me një buzëqeshje hipokrite

Stuhi  e paparë, shkatrrimtare, me rrufe që binin

Veç në një vijë, dalluese, përbindshe në luftën e llojit,

Për  karrigen e tij!

Ligjeronte  shpata në kongrese fatzishë,

Kundër e kundër gjithkujt, mbushur me rrena shkembore

E me granit rus e kinez, të të gjithë modave të ulta të globit,

para e pas fitoresh parakaluese, në sfiladat e dhimbjes

se një populli!

E lejuam diktatorin të ikte, pa e përzënë

Pa e tortutuar, pa e vrarë, pa i hy ferrë në këmbë.

Një popull i lodhur, i kërrusur nga vuajtjet

Vëç për të mbijetuar.

Edhe pinjollet pa morfologji,

Që ia mbajten kokën në duar dhe zunë karrigen e tij,

Kemi për t’i lejuar….

18 vjet pas fillimi të Levizjes  Demokratike Shqiptare!

Me rastin e  18 vjetorit të fillimit të Levizjes Demokratike në Shqipëri, për çlirimin na vargonjtë 50 vjeçar komunist, në këtë numër, po botojmë një poezi dhe një fotoportret të njërit nga protagonistët kryesor të kësaj Levizje, “ Pishtarit të Demokracisë” dhe poetit Alfons Grishaj, i cili flet më shumë se disa shkrime, duke na i sjellë shumë afër ato ditë të mëdha, të atyre ëndrrave të mëdha.

Fotot mund t'i shihni ne "Photo Gallery"

 Alfons Grishaj

Lufta per Demokraci

Ne, ishim te gjithe sebashku

Te zjarrtë,te sinqertë.

Simbioze deshirash ,uragan per liri.

Ne, ishim te gjithe sebashku,

Pa komplekse, pa pluse e minuse

Në qëndresen e nje qytetarie brilante.

Ne, ishim te gjithe sebashku

Brenda njeri-tjetrit  si matrioshkat,

Zbrisnim si meteorë ne platformen e panjohur.

Ne, ishim te gjithe sebashku

Permes xhungles se pabese te komunizmit

Mjegulles te gjarperinjve qe ruanin nje pjese te zbuluar

Te mishit tonë ,te gjakut tonë.

Ne, ishim te gjithe sebashku ,

Neurone te nje truri,fije te nje shpirti,

Dege te nje trungu,uji i nje burimi

Per te njomur buzet e thara te nje populli ne agoni.

Ne ishim te gjithe sebashku

Me “damkat” e te damkosurve

Në verberinë e te ndriturve, qe me qellim

Nuk shihnin gjilperen ne floket e shtrigave.

Ne, ishim te gjithe sebashku

Drejt nje drite te paparë

Drejt nje jete te paprekur

Qe quhet  Perendim,qe quhet LIRI!

Ne, ishim te gjithe  sebashku,

Me trasten bosh,pa Karten e Parisit,

Pa Karten e Helsinkit,pa Linkoln e Gand!

Pa Marshall e Vojtilë.

Elita?He,nje shkolle marksiste e degraduar

Ne tekste dhe ide,por jo e tera ne kazanin Rus.

Napalm duhej per ato banka  qe pregaditen njeriun e deformuar,

Por, dhe ne ate deformim, shqiptari i mire shpetoi!

 Ishim te gjithe se bashku

Studentë,doktorë ,profesorë,punetorë,aktorë,

Inxhinjerë e fshatarë,diku ne kembe e diku zvarre,

Dikush nga burgjet e vdekjes,dikush nga internimet.

Ishim ato shqiponja,ishim ne,

Te gjithe sebashku beheshim nje!

 Regani, kalores lirie dhe skeptri i Papes se shenjtë,

Vendosur mbi telajon e fundit te marshimit Rus,

Por muri Kinez eshte me i gjate se urat e lirisë,

Ku mikrobi komunizem u transformua ne HIV.

Berberet e kuq zbriten nga telajo e grisur

Nder te paret rruajten mjekren e Marksit,

Furia e tyre ishte me e madhe se  ndertimi jonë

Urrejtja e vetvetes nuk njihte me te zonë...

Ah ,ti shihje  Paliacot laramane, lotë krokodili per vepren e tyre.

Betoheshin, se do ta çonin dinjitetin e te vuajturve ne piedestal.

Udheheqesit e ardhshem duhet te jenë te tillë,

Qe treni per ne Europë  te ishte ideal.

Ne, perseri   ishim sebashku,

Kur trupat e shokeve tanë u sharruan

Arbeni!Josifi!Nazmiu!Artani!Besniku!

Bujari!Senahiu!Oh, Azem Liria u vra!

 Liria masë dheu nen perrojtë e gjakut.

U betuam e u sterbetuam, asgje, asgje me shume se nje hiç!

Gjarpri ne gji ben rrokadon, tortë e embel karrigia per nje bitch.

Tani , nuk jemi me te gjithe sebashku,

Gorbacovi mbolli faren e vjeter dhe e shartoi me të re

Naivitet femijesh, te persekutuar perseri ne?!

 Miq, lufta per demokraci porsa ka filluar !

Diku do te bie nje kembanë, ku do te ndjellë frymezim dhe lotë

Dhe, ateherë era do te ndryshoje.Meshirë per armiqtë e lirisë?

Jo! Jo!Zoti kurrë mos e dhëntë më, qe ne te luftojmë kot!

Bardhyl Mezini

 Cikel me fabula

P A S Q Y R A

Pyeti  majmuni  pasqyrën,

Kur  në  të  pa  fytyrën:

Ku  e  gjen  ti  guximin

Që  më  tregon  shëmtimin?

Nisi  ajo  që  ta  sqaroi,

Ai  s’priti  e  coptoi.

Pse  or  mik, unë  gjithë  jetën, tttt

Thashë  vetëm  të  vërtetën,

Ndërsa  ti  më  coptove,

Ama  fytyrën   s’e  ndrrove.

    SH A R L A T A N Ë T

Lopë,-  tha  viçi  motak: 

Te lutem me thuaj  pak,

Pse  për  deputetët  thonë,

Mendja  mbrapsht  u  punon?

Shumë  prej  tyre  biri  im,

(Vërju  veshin  në  fjalim),

Tjerrin  fjalë  pa  kuptim.

Meqë  fjalën  shterpë  e  thonë,

Dhe  tallen  me  votën  tonë,

Del  që  ne  kemi  zgjedhur,

Sharlatanët,  mendjetredhur.

G  Ë  NJ E  SH  T  R  A

Shëtiste  gënjeshtra  një  natë,

Nëpër  pyll  e  monopat.

E  pa  hëna,  nuk  duroi,

Fytyrën  me  re  mbuloi.

Shpend, kafshë  e  të  tjera,

Ikën,  si  të  ish  kolera.

Foli   një  xixëllonjë,

Me  guxim  si  kryezonjë:

Ik  gënjeshtër, nuk  e  sheh

Që  s’të  do  asnjë  nga  ne?

Vendi  jot  ti  e  di,

Është  atje, në  qeveri…

 Q E P Ë    E    G R I R Ë

Një  guzhinier,

Qepën  pasi  ka  prerë,

Nis  ta  shaj, ta  mallkoi,

Meqë  sytë  ia  lotoi.

Qepa  siç  qe  e  grirë,

I  tha:- Mua  fatnxirë

Më  bëre  si  deshe  vet,

Tani  ç’ke  që  më  bërtet?!...   

  B A XH A N A K Ë T

Plaka e plakut se ç’ thanë,

Gjelat tone bashkë  hanë.

Këndojnë  bashkë  në  duet,

Sy  mos  marrin, kanë  lezet.

Kurse  gjelat  e  komshisë,

Gjithë  ditën  e  perëndisë

Zihen, shtyhen  fyt  a  fyt,

Kush  më  parë  shokun  ta  mbytë.

-Po  kjo  dihet, moj  plakë,

Gjelat  tanë  janë  baxhanakë,

Ndërsa  komshia  i  ka

Nga  një  nënë  e  një  baba…

    W I K EE N D

Mbret  luani  për  wikeend,

Thirri  kafshë  edhe  shpendë.

Ndër  to  urithin  ka  marrë,

Pranë  vetes  si  krushk  të  parë.

Kafshë  sa  ishin  nuk  nguruan

Me  zemër  e  respektuan.

Sa  largohet  prej  gostisë,

Urithi  siç  e  ka  për  fis,

Ç’qenë  atje  kafshë  e  shpendë,

I  quajti  turmë  pa  mend.

Është  normale,-tha  një  ari,

S’mund  të  dalë  nga  vetja  e  tij.

 B I SH T I   P Ë R P J E T Ë

Ecte  me  bishtin  përpjetë,

Qenushja  me  zonjën  e  vet.

Një  qen  rrugësh  sterr  i  zi,

Ec,-i  tha,-bëjmë  dashuri.

Ajo  me  inat  ka  parë:

Si  guxon, ore  barktharë?

I  tha  qeni:-Po  ti  vetë

Kot se mban bishtin pëpjetë!

     Pjeter Jaku

Cikel poetik, nentor 2008

 ME BENI QYTETAR NDERI

Më bëni qytetar nderi në Mollë të Kuqe,

Fshatin tim të braktisur,

Ku retë e kalojnë Munellën duke qarë!

Në vendin më të bukur të botës,

Ku vetëm varrezat banojnë

Ne faqen e malit të tharë!

Ma jepni këtë titull u lutem

Për gjithë pemët që kishte fshati im,

Me premtimin se do t’i mbroj!

Egërsinë e tyre pse duart tona si vjelin

Do ta zbus, vetëm duke i parë.

Pranë tyre pa dritë do të jetoj!

Në arat ku rritej misri dhe gjithë ç’duhej për bukën

Do t’i bie fyllit të babgjyshit tim,

Ku tërë bardhokat të kthehen!

Në të gjitha tokat e pambjella të Mollës së Kuqe

Do të hedhë farën e shpresave të diellta

Ku ujqërit, gjarpërinjtë dhe korbat të tremben!

Më bëni qytetar nderi të të gjitha dasmave

Që u bekuan nga hiret e këti vendi

Dhe, gjithë të shkuarve që dhëndërruan në karrike!

Pishave dhe lisave të heshtur që po rriten në ara

Do u kërkoj të ngjiten gjer në majë të Munellës,

Që toka të jetë, vetëm burim drite!

Të gjitha këngët e dasmave do t’i kthej

Nga ikjet emigruese brenda vendit,

Më shpresë të rimëkëmbjes së valleve!

Më bëni qytetar nderi në fshatin tim të braktisur

Për gjithë kullat e mbetura vejane

Që unë t’u pri përjetësisht maleve….

03 nendor 2008

 PEISAZH

Re të çoroditura

Në perëndimin menjemadh

Një konvertim rrezesh

Gati gati zjarr

Në rrotullim të përjetshëm

Nga unë tek ti, nga ti tek unë

Duke i shtuar galaktikes

Planete pa fund !

 LASGUSHIANE

Në fluturime Lagushiane

Unë e ndoqa një biondinë.

Veç nuk ishte prej Hollande

Po, prej ku dhe gjethet ndrinë.

U thye qielli edhe humbi

Ra në tokë, a ra në det

Lasgushi më zgjoi nga gjumi

Ku veç trupi kishte fjetë.

Iku biondina pa mua,

Dhe pse e ndoqa gjer në skaj

Bashkë me frymën u rrëzua

Po e pres dhe do ta mbaj!

Do ta pyes poetin sonte

Pse e donte dashurinë.

Krejt e di se do më ftonte

T’ma dhuronte ndonjë rimë!

Korigjime

 - noliane –

Ku e lamë e ku na mbeti

Asnjëri prej nesh se gjeti

U k’put filli, u zgjidh fjala

Historia u kthye në prralla

Flit e shkruaj në gazeta

Presim të dalë e vërteta!

Ku e lamë e ku  na mbeti

Shqipërinë, medet ç’e gjeti

U zgjidh dora e mekanikut,

U zgjidh dora e kapterrit

Morën penën prej celikut

Të të nxjerrin ty prej territ!

Ku e lamë e ku e gjetën

K’ta shkrimtarë nga na befën?

Edhe pse qenë sherbëtarë

Të një kohe me zagarë

Lehën vetë si s’ka më mirë

Të përulur me deshirë!

Erdhi kohë dhe jetë e lirë

Zgjidhem mendjen nga zinxhirë

Kush nuk shkroi për korigjime

Të të gjitha historive?!

Historianët i rrëzuan

Nuk i lënë ata të shkruajn!

Ku e lanë e ku na shkuan?

Historianët thu merguan?!

Vajmedet për historinë

Kohëpakokët do ta ndrinë

Në t’vërtetë dhe historianët

Me shumë tituj e shumë grada

Le t’i ndjanë tani mejdanet

Që nga koha me sopata!

Pjeter Jaku

Cikel nga libri ne shtyp “ Mungese e hirtë”

Tetor, 2008

NESE

Nëse çdo emigrant

Do të shkruante

Dhimbjen e vet,

Në botë

Do të kishte

Një miliard

Poetë!

Moshimi i  gurëve

Edhe gurët i plaku

Malli për ne,

Për moshën tone,

Të mbetur atje.

Ishim dhe mbetëm

Përherë  të rinj,

Si në kohën kur

Flinim  mbi shkëmbinj.

Ata janë rrudhur,

Janë mplakur e thinjur,

Pa e ditur dhimbjen

E tyre të dhimbur…

Ndoshta dhe gurëve

U duhen syze,

Që ne të na shohin,

Në kohën ndryshe.

Shkëmbinjtë u tkurren,

U thërmuan dhe ranë.

Në lumin e dhimbjeve,

Të prindërve tanë.

Mirdita

Si pëllëmba e dorës harta e saj.

Shkon diku në Dibër,

Zbret diku në det,

Në Kurbin e Shkodër,

Në Mat e Zadrimë

Mbrrinë krahtë e saj,

Sytë e saj mbrrijnë!

Mes pëllëmbës Oroshi, Shpali,

Spaçi, Gojani, Selishtë e Kthellë

Kisha e Rrubikut, shejtorët, arka e shenjtë!

Në Malin e Shenjtë, në Munellë e në

Zepë, në Kunorë, në Bukmirë, në Kulme,

Në Molung e në Velë,

Stuhitë pushuan, anijet u lidhen në Tresh.

Në mesin e majës, mu në shkëmb,

Unë i shoh hekurat si të Hefestit.

Mirdita ime është aq e vjetër,

Sa fillimi i dheut!

Mes për mes saj rrëshqet Fani,

I mbledhur pikë pikë nga vesa e

Mëngjesit…

Duke i larë fytyrën Rrëshenit!

Në lindje, Uraka me ujë, si loti